De meeste oude gebouwen in Gottem hebben fel geleden onder de twee wereldoorlogen. Het Doorniks kapittel kende de Sint-Martinuskerk al in 1171. De toren van de kerk heeft een Romaanse vierkante basis in de typische Doornikse steen, de achthoekige gotische bovenbouw stamt uit de 14de of 15de eeuw. Het was een vroeg-gotisch éénbeukig kerkje, waarvan enkel het koor is overgebleven. In de 19de eeuw slaat de neogotiek toe, waarbij het schip met twee zijbeuken wordt vergroot.

Kerk van Grammene	Kerk van Gottem

Mei 1940 betekent een ramp. Koor, dwarsbeuk en toren zijn nog te redden, de rest is één en al puin. Vanaf 1950 wordt een eenbeukig schip in tijdseigen stijl aangebouwd aan wat gespaard bleef. Of dit een geslaagde operatie was, blijft nog de vraag.

Het mooie gebouw domineert het dorp dat op een kleine kouterheuvel langs een oude Leie-arm ligt. Het oudste gedeelte van de kerk is de vroeg-gotische toren van omstreeks 1300. De vernielingen van de godsdienstoorlogen noopten tot heropbouw van het schip in de 17de eeuw. Rond 1900 konden ze het niet laten om de kerk te vergroten in de zo geliefde neogotische stijl en meteen kwam de vieringtoren op de hoek van het gebouw terecht. De beschadigingen van mei 1940 zijn sinds 1960 uitgewist.

Wie rond de kerk wandelt, op het kerkhof, ziet duidelijk hoe dichtbij de Leie is en hoe men zich genoodzaakt zag de heuvel tegen verzakkingen naar het water toe te beschermen. Ter hoogte van het koor bevindt zich een merkwaardig grafmonument van de beeldhouwer uit Deinze, Antoon van Parijs: een treurende Christus. Van deze kunstenaar is ook gelijkaardig werk te vinden op het kerkhof van Meigem en dat van Nazareth.